واي باران باران شيشه ي پنجره را باران شست از دل من اما چه کسي نقش تورا خواهد شست آسمان سربي رنگ من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ،مي پرد مرغ نگاهم تا دور واي باران باران پر مرغان نگاهم را باران شست سيل سيال نگاه سبزت همه بنيان و جودم را ويرانه کنان مي کاود من به چشمان خيال انگيزت معتادم و در اين راه تباه عاقبت هستي خود را دادم